Park Szczytnicki leży na terenie dawnej wsi Szczytniki, włączonej do Wrocławia w 1868 roku. Ma charakter krajobrazowy i duże walory kompozycyjne oraz dendrologiczne. W parku rośnie około 350 gatunków drzew i krzewów, w tym gatunki pochodzące z Azji oraz obu Ameryk.
Jak powstał Park Szczytnicki?
Obszar Szczytnik w XVI wieku podzielono na Nowe i Stare Szczytniki; w XVII wieku przekształciły się one w podmiejskie osiedla rezydencjonalne. Już w połowie XVIII wieku las w Starych Szczytnikach zyskał popularność wśród mieszkańców Wrocławia. W 1783 roku Friedrich Ludwig zu Hohenlohe-Ingelfingen wykupił teren i założył tu jeden z pierwszych parków urządzonych w stylu angielskim na kontynencie.
Park został zdewastowany przez żołnierzy napoleońskich podczas oblężenia miasta w grudniu 1806 roku. Stopniowo odbudowywano go i powiększano. W 1833 roku w pobliżu odbyły się pierwsze sportowe wyścigi konne we Wrocławiu; wyścigi organizowano do 1907 roku na terenach przylegających do obecnej Hali Stulecia.
Co można zobaczyć w Parku Szczytnickim?
Park łączy elementy rekreacyjne z zabytkami i ogrodem o egzotycznym charakterze. Na jego terenie znajdują się obiekty architektoniczne i upamiętnienia z różnych epok.
Ogród Japoński — geneza i odbudowa
Ogród Japoński założono w latach 1909–1912 z inicjatywy hrabiego Fritz von Hochberga w związku z Wystawą Stulecia w 1913 roku. Zaprojektował go japoński ogrodnik Mankichi Arai. Po wystawie większość wypożyczonych detali decydujących o japońskim charakterze ogrodu zabrano. W 1994 roku przy współpracy z ambasadą japońską, profesorem Ikuya Nishikawą i ogrodnikami z Nagoi rozpoczęto prace przywracające japoński charakter ogrodu. Rząd Japonii przekazał do ogrodu kilka granitowych latarń z XIX wieku. Japończycy nazwali go Hakkoen, czyli Ogród białoczerwony. Powódź z 1997 roku zniszczyła ogród; otwarto go po odbudowie w 1999 roku. W 2008 roku w parku posadzono japońskie wiśnie.
Drewniany kościół i kamienny krzyż
Na terenie parku stoi drewniany kościół pod wezwaniem Świętego Jana Nepomucena, pochodzący z przełomu XVI i XVII wieku. Zbudowali go cieśle ze Starego Koźla. W XVIII wieku przeniesiono go do Kędzierzyna, a w 1913 roku przeniesiono go ponownie do Wrocławia pod kierownictwem architekta Theo Effenbergera. Przy kościele znajduje się monolitowy kamienny krzyż, przywieziony tu w latach 70. XX wieku z Muchoboru Wielkiego.
Przyczyna fundacji krzyża pozostaje nieznana. Hipoteza, że jest to krzyż pokutny, nie ma bezpośrednich dowodów i opiera się wyłącznie na założeniu, że wszystkie stare kamienne monolity są krzyżami pokutnymi. Paul Kutzer w artykule Steinkreuze in Schlesien z 1913 roku przytacza legendę wiążącą ten krzyż i dwa inne z Muchoboru Wielkiego z upamiętnieniem spotkania w 1474 roku trzech władców: Macieja Korwina, Władysława II Jagiellończyka oraz Kazimierza IV Jagiellończyka, podczas oblężenia Wrocławia; pojawia się też ludowa legenda łącząca krzyż z epidemią.
Jakie inne zabytki i upamiętnienia znajdują się w parku?
Na terenie parku ustawiono kilka pomników i kolumn. Do wymienionych należą pomnik Diany, pomnik Friedricha Schillera oraz kolumna Fryderyka Wilhelma II. W parku znajduje się także willa wrocławskiego architekta Maxa Berga, autora m.in. Hali Stulecia.
Park zajmuje około 100 hektarów i łączy walory rekreacyjne z zabytkami krajobrazowymi i dendrologicznymi.
Informacje praktyczne
- Adres: 51-618 Wrocław — wyznacz trasę w Google Maps
- Strona internetowa: wroclaw.pl
- Ocena w Mapach Google: 4,7 (31 177 opinii)
