Piotr Milwiw-Baron — saksofonista jazzowy i pedagog

Piotr Milwiw-Baron jest jednym z rozpoznawalnych polskich saksofonistów jazzowych. Zasłynął zarówno jako solista, jak i lider własnych projektów studyjnych i koncertowych; współpracował z wieloma muzykami z Polski i ze świata.

Jak wyglądał początek kariery i wykształcenie?

Urodził się w 1961 roku we Wrocławiu. Ukończył Akademię Muzyczną im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu. Debiutował w 1977 roku, a już w 1978 otrzymał wyróżnienie jako solista na festiwalu Jazz nad Odrą; w 1980 zdobył tam drugą nagrodę.

W 1984 roku wygrał solistyczne Grand Prix na festiwalu San Sebastián „Jazz Aldia” w Hiszpanii. Te wczesne sukcesy zapoczątkowały intensywną aktywność zarówno koncertową, jak i studyjną.

Jak rozwijała się jego kariera muzyczna?

W nagraniach studyjnych wziął udział przy około stu albumach, współpracując m.in. z Artem Farmerem, Eddiem Hendersonem, Victorem Lewisem i Johnem Hicksem. Jest autorem dziesięciu autorskich przedsięwzięć, wśród nich albumu Reference nagranego w Nowym Jorku oraz Salve Regina z muzykami amerykańskimi nagranego w Pasadenie.

Był współzałożycielem zespołu Traveling Birds Quintet. Pełnił funkcję koncertmistrza (pierwszego saksofonu altowego) orkiestry EBU Big Band w Sztokholmie w 1998 roku. Występował również w projektach łączących jazz z muzyką poważną, na przykład w cyklu „Monady” Cezarego Duchnowskiego oraz w poemacie symfonicznym „Sceny z Macondo”.

Jaką działalność prowadził jako pedagog i publicysta?

Prowadził zajęcia z saksofonu, harmonii jazzowej i improwizacji w Instytucie Jazzu Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Nysie, we Wrocławskiej Szkole Jazzu i Muzyki Rozrywkowej oraz na Kierunku Jazz IKSM Uniwersytetu Zielonogórskiego. Prowadził też otwarte wykłady i warsztaty na uczelniach i festiwalach w USA, Turcji, Austrii, Pradze i we Lwowie.

Od 1994 do 2011 prowadził autorski program w Polskim Radiu Wrocław, a od 2012 związany jest z radioJAZZ.fm. Publikował recenzje i artykuły w prasie jazzowej, między innymi w „Jazz Forum”, i jest autorem kilkunastu publikacji naukowych.

Jak wyglądała jego praca zarządcza i urzędowa?

W latach 2015–2018 pracował w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego jako doradca podsekretarza stanu oraz jako zastępca dyrektora departamentu. W 2018 objął stanowisko dyrektora Polskiej Orkiestry im. Jerzego Semkowa Sinfonia Iuventus, które pełnił od września 2018 do listopada 2024.

22 listopada 2024 Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego odwołało go z tej funkcji z powodu naruszenia przepisów ustawy o finansach publicznych oraz ustawy o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi. Wszedł także w skład komitetu wspierającego kandydaturę Karola Nawrockiego na prezydenta RP w wyborach w 2025 roku.

Jakie otrzymał nagrody, wyróżnienia i nominacje?

Jest artystą firmowym marek Cannonball Musical Instruments, Drake Mouthpieces i D’Addario Woodwinds. Od ćwierćwiecza znajduje się w ścisłej czołówce ankiety „Jazz Top” magazynu „Jazz Forum”; w 2015 wygrał tę ankietę w kategorii saksofon barytonowy.

Był nominowany do nagrody Fryderyk jako muzyk roku w 2000, 2004 i 2009. Albumy Bogurodzica i Sanctus, Sanctus, Sanctus otrzymały nominacje w kategorii płyta roku. Za trzydziestolecie pracy artystycznej otrzymał Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” oraz Honorową Odznakę Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego; w 2018 wyróżniono go Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Jak wygląda dyskografia autorska?

Piotr Milwiw-Baron jest autorem i liderem dziesięciu albumów studyjnych wydanych w latach 1995–2019. Chronologicznie ukazały się m.in.: Take One (1995), Tango (1996), Blue Rain (1997), Bogurodzica (2000), Reference (2004) oraz Wodecki Jazz (2019).

Jakie są informacje o życiu prywatnym?

Jest synem Adama Barona (1924–1977) i aktorki Marleny Milwiw (1931–2025). Ma dwóch synów: Aleksandra Milwiw-Barona, gitarzystę i kompozytora związanych z zespołem Afromental, oraz Adama Milwiw-Barona, multiinstrumentalistę grającego m.in. na trąbce w zespole Pink Freud.