| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Abraham Ascher |
| Data urodzenia | 26 sierpnia 1928 |
| Miejsce urodzenia | Wrocław |
| Obywatelstwo | amerykańskie |
| Zawód | historyk, profesor |
| Wykształcenie | |
| Licencjat | City College (1950) |
| Magister | Columbia University (M.A., 1951) |
| Doktorat | Columbia University (Ph.D., 1957) |
| Zatrudnienie i role | |
| Główne miejsca pracy | Brooklyn College (CUNY), Stony Brook University, Rutgers University |
| Inne role | analityk w Departamencie Stanu (1957–58), niezależny autor dla Voice of America (1952), dyrektor w National Endowment for the Humanities (od 1976) |
| Wybrane publikacje | |
| Najważniejsze prace | "The Revolution of 1905" (t. 1–2), "P. A. Stolypin" (2002), "A Community under Siege. The Jews of Breslau under Nazism" (2007) |
| Życie prywatne | |
| Rodzina | żona (ślub 29 czerwca 1958), troje dzieci: Deborah, Rachel, Stephen |
Abraham Ascher jest amerykańskim historykiem znanym z badań nad historią Rosji i społeczności żydowskich. Jego badania obejmują okres ostatnich Romanowów, a także sytuację Żydów we Wrocławiu w latach nazizmu.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 26 sierpnia 1928 roku we Wrocławiu w rodzinie Żydów galicyjskich, która osiedliła się w tym mieście w 1920 roku i prowadziła sklep. Jego ojcem był Jakob Ascher, właściciel sklepu przy obecnej ul. Grabiszyńskiej 2, a matką Feiga Ascher.
Po dojściu narodowych socjalistów do władzy rodzina stopniowo zaczęła emigrować. Abraham Ascher wraz z matką opuścił Wrocław w lipcu 1939 roku i wyjechał do Anglii. W 1943 roku przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie mieszkał jego ojciec. W 1950 roku otrzymał obywatelstwo amerykańskie. Studia historyczne ukończył na City College (licencjat 1950) i na Columbia University (M.A. 1951, Ph.D. 1957).
Kariera zawodowa i działalność naukowa
W latach 50. i 60. pracował w różnych instytucjach akademickich i badawczych. Był niezależnym autorem scenariuszy radiowych dla Voice of America w 1952 roku. Pełnił funkcje dydaktyczne na Brooklyn College, gdzie był instruktorem, adiunktem oraz profesorem nadzwyczajnym, a od 1970 roku profesorem historii. Kierował także wydziałem w latach 1974–1976.
W okresie 1957–1958 pracował jako analityk badań międzynarodowego komunizmu w Departamencie Stanu USA. Zajmował stanowiska akademickie na Stony Brook University i Rutgers University. Od 1976 roku związany był z National Endowment for the Humanities jako dyrektor w Division of Education Programs.
Publikacje i główne tematy badań
Głównym obszarem badań Aschera jest historia Rosji końca okresu carskiego. Najbardziej rozpoznawalnym dziełem są dwie części pracy "The Revolution of 1905", w których opisał wydarzenia w latach 1903–1907 i ich konsekwencje dla imperium rosyjskiego. Napisał także monografię o P. A. Stołypinie oraz prace dotyczące ruchów masowych i menszewizmu.
Poza historią rosyjską opublikował badania poświęcone losom Żydów we Wrocławiu w czasie nazizmu, wydane po angielsku jako A Community under Siege (2007) oraz w polskim przekładzie jako "Oblężona społeczność. Wrocławscy Żydzi w czasach nazizmu" (2009). W 2012 roku ukazała się jego książka "Was Hitler a Riddle? Western Democracies and National Socialism".
„Chociaż zawarłem w tej pracy doświadczenia mojej najbliższej rodziny podczas okresu nazistowskiego, książka opiera się przede wszystkim na kwerendzie publikowanych i niepublikowanych źródeł. Było ich wiele, należy tu zwłaszcza wymienić autobiografie, pamiętniki, listy, dzienniki, przekazy osób, które ocalały, zebrane przez różne archiwa po wojnie, ogromną liczbę dokumentów urzędów nazistowskich funkcjonujących w tym okresie we Wrocławiu, wreszcie archiwum żydowskiej gminy we Wrocławiu, które – ku mojemu zaskoczeniu – przetrwało prawie nienaruszone.”
Nagrody i wyróżnienia
Ascher otrzymał liczne stypendia i granty badawcze. Był członkiem Rockefeller Foundation w latach 1963–1964 oraz korzystał ze stypendiów Hoover Institution i Fundacji im. Friedricha Eberta w połowie lat 60. W kolejnych latach otrzymał granty i stypendia od American Council of Learned Societies, Harvard Russian Research Center, American Philosophical Society oraz National Endowment for the Humanities. W późniejszych latach uzyskał granty Earhart Foundation.
