| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Andreas Aurifaber |
| Urodzenie | 1512 (1514?) — Wrocław |
| Zgon | 12 grudnia 1559 — Królewiec |
| Zawód | lekarz; wykładowca; rektor; działacz reformacyjny |
| Alma mater | Uniwersytet w Halle i Wittenberdze; Padwa |
| Stanowiska | rektor Uniwersytetu w Królewcu; profesor medycyny i fizyki; lekarz dworski; lekarz miasta Królewca |
| Rodzina | syn Valentina Goldschmidta i Ursuli Kirstein; brat Joannesa Aurifabera (1517–1568) |
| Żonaty | z córką Andreasa Osiandra (ślub 1550) |
Andreas Aurifaber zasłynął jako lekarz i wykładowca związany z Prusami Książęcymi. Pełnił funkcje administracyjne na uczelniach i był zaangażowany w spory religijne związane z poglądami Andreasa Osiandra.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się we Wrocławiu jako syn Valentina Goldschmidta i Ursuli Kirstein. Jego brat, Johannes Aurifaber, został teologiem protestanckim. W latach 1527–1534 studiował medycynę na Uniwersytecie w Halle i w Wittenberdze, otrzymując tytuł magistra.
W drugiej połowie lat 1530. rozpoczął pracę w szkolnictwie miejskim. Był rektorem Szkoły Mariackiej w Gdańsku od 1539 roku, a od 1541 roku kierował Gimnazjum Akademickim w Elblągu.
Kariera akademicka i medyczna
W 1544 roku uzupełnił studia medyczne na Uniwersytecie Padewskim; koszty studiów pokrył książę pruski Albrecht Hohenzollern. Po powrocie został lekarzem przybocznym Albrechta oraz jego tajnym radcą. Równocześnie objął katedrę medycyny i fizyki na Uniwersytecie w Królewcu i służył jako lekarz miasta.
Był trzykrotnie rektorem Uniwersytetu w Królewcu — w latach 1551, 1553 i 1558. W 1550 roku poślubił córkę Andreasa Osiandra, co uczyniło go uczestnikiem kontrowersji religijnych związanych z poglądami Osiandra. Jako rektor w 1554 roku usuwał z uczelni przeciwników tych poglądów.
Publikacje i badania nad bursztynem
W 1551 roku opublikował monografię poświęconą bursztynowi zatytułowaną Succini historia. Praca ta bywa uznawana za pierwszą monografię dotyczącą tej żywicy kopalnej. Do innych jego prac należą Annotationes in Phaemonis libellum de cura canum (Wittenberga 1545) oraz wydanie pt. Consilia et epistolae Cratonis (Frankfurt 1671).
Poświęcono mu też współczesną monografię naukową: Полякова I. A. (2013) opracowała publikację poświęconą Aurifaberowi i jego История янтаря, wydaną przez Kaliningradzki Obwodowy Muzeum Bursztynu.
12 grudnia 1559 zmarł w Królewcu.
